Majestueus machtige mars: Mullerthal Trail 👣

Smacht je er in deze coronatijden (waarin we ons cocongewijs verschansen) naar om de wijde wereld in te trekken? Wakkert de psychologische roadtriller ‘GR5’ die wanderlustwaakvlam nog feller aan? Trek dan je wandelbottines aan en stap gerust even (eerst virtueel en hopelijk binnen enkele maanden reëel) mee door het werkelijk wonderbaarlijke walhalla dat Mullerthal heet.

Deze Luxemburgse streek (van het Groothertogdom, niet de gouw), die op drie boogscheutelijke uren rijden van onze hoofdstad ligt, wordt met recht en rede klein-Zwitserland gedoopt. Reusachtige rotsformaties, betoverende bossen, kabbelende kreekjes en charmante chateaus wisselen elkaar 112 kilometer (of zo’n 155.000 stappen en een drietal blaren) lang af. Dat alles gegoten in een perfect bewegwijzerd en onderhouden wandelpad: de Mullerthal Trail.

Persoonlijke motivatie: Ik ben begin oktober tijdens drie dagen vrijaf verwachtingsvol aan deze trail begonnen (de Luxemburgse snoodaards hadden zich via gesponsorde berichten mijn Facebook-tijdlijn ingewurmd en zo mijn wandelsonar geactiveerd), maar zonder overdrijven is mijn mond tig keer opnieuw (bijna kwijlend) opengevallen van de variatie van het ongerepte landschap, de kleurschakeringen in de alomtegenwoordige bossen en de manier waarop de route perfect uitgestippeld is. Het wandelpad in zijn geheel heeft écht mijn stoutste wandeldromen waargemaakt. En dat alles in onze spreekwoordelijke achtertuin.

🗺️ Puur praktisch: De volledige Mullerthal Trail bestaat uit drie aansluitende lussen van om en bij de veertig kilometer. Voor redelijk geoefende wandelaars is het zeker doenbaar (en heel bevredigend) om elke dag één lus (of een combinatie van halve lussen) rond te wandelen. Maar het is evenzeer perfect mogelijk om te genieten van één route naar keuze, want ze zijn alle drie zonder uitzondering overweldigend mooi. Als avontuurlijk wandelen je dada is (of wordt), loont het enorm de moeite om het oosten van het Groothertogdom met een bezoekje te vergasten. Ontlast nog even je kuiten en laat je hieronder eerst virtueel meevoeren langs de trail…

Dag 1: En route langs oevers, door oerbossen en Meer van dat…

Wie “Echternach” hoort echoën, maakt waarschijnlijk meteen de associatie met een inefficiënte, onnodig traag voortschrijdende processie (althans in de overlevering, want in het echt verloopt de Springprocessie een pak rechtlijniger). Gelukkig denk je er tijdens het eerste deel van de Mullerthal Trail, met Echternach als start- en eindplaats, geen milliseconde aan om op je stappen terug te keren. Na een schietgebedje voor de Sint-Willibrordusbasiliek en bijhorende abdij is het een genot om net voor het ochtendgloren de oevers van de Sauer te volgen (waar aan de overkant ronkende Duitsers van Frühstück, Hühnerbrühe en Pünktlichkeit dromen) en de eerste hectometers van een nog onbekende wandeltocht onder je voeten te zien voorbijglijden.

Die waterige bühne ruimt als schouwtoneel gauw plaats voor de eerste rotsige bospartijen. Een vermetel voorsmaakje van het hoofdgerecht dat de volgende uren en dagen opgediend zal worden. De natuurlijke glooiingen en in het bos assimilerende trappen loodsen je al snel tussen metershoge rotsformaties met illustere namen als Roudeschlëft en Alkummer. Schitterende kilometers lang slinger je nadien verder weg van de bewoonde wereld, over groenbruine heuvelkammen en door waterige en met mos gedrapeerde dalen.

Ook in de open landschappen die de verschillende bossen met elkaar verbinden, krijgen je ogen uitstekend de kost. Weidse panorama’s, dromerige dorpjes met pittoreske pelgrimskerkjes, maar ook een vos (die eerder schichtig dan sluw oogt), een dozijn dartelende edelherten, een horde haastige hazen en een kudde Angus du Luxembourg-runderen laten zich (althans toen ik er was) graag opmerken.

De laatste tien kilometer van deze eerste sectie laten zich weer kenmerken door diepgewortelde en met gemengd woud dooraderde bosgebieden. Na een welverdiende verpozing op het befaamde Liegebed (waar je zintuigen door werkelijk niets anders geprikkeld worden dan zenmakende en tsjirpende vogelgeluiden) en een laatste stevige, spiraalvormige beklimming in het herfstige Haard-bos, word je getrakteerd op een overweldigend uitzicht op het poëtisch mooie Meer van Echternach. “Ik wil (veel) meer van dit”, is het enige dat na die eerste lus door je gedachten dwaalt.

Dag 2: Het hart van klein-Zwitserland openbaart zich als een dromerig doolhof

Voor doelloos dwalen is er op de tweede dag (waarbij ik de helft van de tweede en derde lus gecombineerd heb) geen tijd en ruimte. Waar de eerste dag zich als een eminente entree had aangeboden, kondigt deze etappe zich aan als een nog hemelser hoofdgerecht. 44 kilometer lang wijzen dieprode M’en de wiegende weg door het echte hart van klein-Zwitserland, van Echternach tot in Beaufort.

Een egaal uitgerolde groene loper richting dat eeuwenoude, onregelmatig bonkende hart van de regio is er niet, want meteen na het verlaten van het stadje kronkelt het pad zich zigzaggend het zwerk in. Naar vlakke paden is het in deze sectie (gelukkig) met een loep speuren. In plaats daarvan krioelen rotsblokken en natuurlijk uitgehouwen treden als in een tunneldans tussen de overhangende bomen door. De meest indrukwekkende passage is de Gorges du Loup, of de Wolfsschlucht, een steile spleet waar wolven weleer hun toevlucht vonden.

Vervolgens verandert het pad in een labyrint van mossige stenen en rotspartijen waar je met veel zin voor antropomorfisme dierlijke en menselijke vormen kan in spotten. Deze doolhofsectie is het deel van de GR5-route dat te zien is in de gelijknamige fictiereeks en waar Lisa haar inscriptie “Good memories are for liars” heeft achtergelaten. Een leuze die ik in deze setting maar moeilijk kan vatten, want aan het wandelpad bewaar ik (en duizenden andere avonturiers) alleen maar fantastische herinneringen. Tot aan het epicentrumdorpje Mullerthal openbaren een amfitheater en een erehaag aan kalkstenen muren en spleten zich nog aan de kijklustige stapper.

Bij de mooi wiekende molen van Mullerthal begint de derde lus (en het tweede deel van mijn dag). Hier maken de door de goden uitgestrooide rotsblokken plaats voor iets vertrouwder aanvoelende bossen. Maar de natuurpracht- en kracht worden er niet minder om: een schilderachtige waterval (de Scheissendëmpel), een kalktufbron en een opgehoogd houten vlonderpad zijn ideaal om de voeten even te laten verpozen.

Wat volgt zijn twee krachtige kuitenbijters, eerst een langgerekte klim door het uitgestrekte en uitermate mooie Marscherwald (waar je je bij momenten echt alleen op de wereld voelt) en een cirkelend ezelspad dat abrupt uitmondt in een weids agrarisch vergezicht, van waaruit het gros van de bewandelde bosgebieden minuscule stipjes lijken.

De resterende twaalf kilometer van deze dagtocht zijn er geen als dertien in een dozijn. Aan het begin en einde van deze sectie wordt het prachtige, maar ook bijwijlen piekende pad (dat intussen door kleurrijke bloemenvelden en onmetelijke akkers slingert) in de schaduw geworpen door twee portretwaardige kasteelruïnes, respectievelijk die van Larochette en Beaufort. Binnen klaroengeschalafstand van die laatste mastodont vormen een typisch Luxemburgse quiche, een abdijbiertje en een nieuwe portie Compeed de perfecte afsluiter van een wonderlijke tweede wandeldag.

Dag 3: Donker, licht en alle schakeringen daartussen kleuren het magische Mullerthal

Meer dan een derde van Luxemburg bestaat uit betoverende bossen (ter vergelijking: in Vlaanderen is dat tien procent, al had ik eigenlijk nog minder verwacht), dus het is niet verwonderlijk dat de Mullerthal Trail je ook op zijn derde sectie (een combinatie van de resterende delen van lussen drie en twee) meteen de bossen tegenover de kasteelvijver van Beaufort binnenloodst.

Gelukkig loert eentonigheid nimmer om de hoek. Terwijl de eerste zonnestralen door het loofwoud priemen, voeren talloze houten brugjes je langs, over en door de zacht kabbelende en meanderende Haupeschbaach-stroom. Een meer dan verkwikkende aanloop naar de apotheose van de driedaagse. Vanaf het dorpje Müllerthal tot Hersberg is het acht adembenemende kilometers lang genieten van de natuurelementen, in een soms gestaag, dan weer stevig oplopend landschap.

In dit zuidelijke zenit van de regio rijzen de rotsen nog woester, hoger en op één of andere manier toch gestructureerder op dan elders. De vallende herfstbladeren kerven eerst een doorgang tussen formaties met blinkende en begeerde namen als Goldkaul en Goldfralay. Volgens de legende biedt een jonkvrouw je hier de sleutels tot een verstopte schat in de donkere krochten van de Goldkaul aan. Voor je koortsachtig het sleutelgat zoekt: de jonkvrouw verschijnt enkel voor wie hier om middernacht ronddwaalt. Een ideetje voor een volgende tocht…

Na de passage langs deze feeërieke doorgangen sluit het bos je pas echt volledig in zijn eeuwenoud wiegende armen. In die mate zelfs dat je tot drie keer toe letterlijk opgeslorpt wordt door de rotsen. In de Rittergang- en de Déiwepëtz-spleten manoeuvreer je letterlijk met je schouders tegen weerszijden van de donkere rotswand naar de andere kant van het massief. Nog spectaculairder is de passage door de Kohlscheuer, waar je een aardedonkere rondedans doorheen de nauwe rotspartij kan voltooien. Zorg hier zeker voor wat gsm- of zaklamplicht als je niet naast een schat aan verhalen en impressies ook enkele builen huiswaarts wil nemen. Na deze verscholen holen brengt een 1.000 jaar oude eik (met een Mariabeeld in zijn opengereten stam) verlichting én een ideale picknickplaats.

De allerlaatste wandeluren word je uiteindelijk getrakteerd op een sublieme samenvatting van al het moois van de voorbije dagen: via een heel lichtrijke sectie, waar de hoogste bomen met de fijnste stammen je gedag wuiven, galoppeert het pad verder in hoefijzervorm langs rijzende rotsen en rivierdalen. Gek genoeg is het in de laatste rechte lijn, die via enkele schitterende panorama’s naar Echternach toe sluipt, dat ik voor het eerst even het pad bijster raak en (graag) verdwaal. Alsof de route en mijn eigen (onder)bewustzijn niet willen dat deze magische Mullerthal Trail een ontknoping kent.

“Mir wëlle bléiwe wat mir sin”, luidt het motto van Luxemburg. “We willen blijven wat we zijn”. Alstublieft ja, Luxemburg, dat deze streek met zijn schitterend uitgetekende wandelroute nog voor eeuwig en drie dagen zo magisch mooi mag blijven als het vandaag de dag is.